Urbain Mulkers , Arno van der Mark
Het Landschap

Urbain Mulkers – Het Gazebo van Diepenheim

Mulkers ontwierp voor het terrein van de Diepenheimse waterzuivering Het Gazebo van Diepenheim, waarin de Europese referentiecollectie van Hosta’s wordt opgenomen. Het betreffende perceel, dat in de plattegrond sterk afwijkt van de omringende kavels, bevindt zich even buiten de bebouwde kom van Diepenheim, aan de oevers van de Regge. Het gazebo wordt omringd door een dubbele rij van 136 rode beuken. De binnenruimte van het Gazebo is aangeplant met een uitgebreide Hostacollectie en wordt gedomineerd door het uitzonderlijk brede scala aan groentinten dat deze plantenverzameling te zien geeft. “De rode beuken vormen de massieve omlijsting van het schilderij. Het schilderij is opgebouwd uit duizend tonen van groen. Alle denkbare tinten en tussentinten van donkergroen, blauwgroen, chartreuse, teergroen, geelgroen, goudgroen, dof, glanzend, berijpt, gepanacheerd groen vormen het palet van de schilder. Heel minutieus worden de tinten gecomponeerd tot een ultieme symfonie van de axclusieve kleur GROEN� (Urbain Mulkers).

Arno van der Mark – Diepenheim 52,13 N. 6,33 O.

Arno van der Mark ontwikkelde in samenwerking met Höhne & Rapp Archit een toekomstscenario voor de uitbreiding van Diepenheim waarbij de relatie tussen dorp en landschap centraal staat. Dit scenario is uiteindelijk nooit uitgevoerd maar getuigt als concept van een nieuwe invalshoek. Van der Marks projecten zijn typerend voor een engagement in de beeldende kunst waarbij de positie van de kunstenaar gelijkwaardig moet zijn aan die van andere ontwerpdisciplines. Hoewel de beeldende kunst in beginsel de basis vormt, is het gereedschap waarmee Van der Mark zijn projecten ontwikkelt, aanzienlijk uitgebreider.
DRFTW (Driftwood), de naam waaronder hij en zijn huidige medewerkers opereren, stelt zich ten doel de parameters van stedenbouw, architectuur en beeldcultuur met elkaar te verenigen. Het scenario voor Diepenheim is een goed voorbeeld van de uitwerking hiervan. In het plan van DRFTW begint de uitbreiding van het dorp niet in een hoek van een plangebied, om zich vervolgens als een olievlek uit te breiden (zoals het geval is bij reguliere uitbreidingsplannen), maar wordt van meet af aan het hele gebied bebouwd. Dorpsuitbreiding en landschap worden zo geïntegreerd. Het landschap ‘schuift’ als het ware onder de bebouwing door. De aanleg van de totale infrastructuur in het uitbreidingsgebied is alleen wat de hoofdverbindingen betreft vastgelegd en daardoor is er geen sprake van een gefixeerd ontwerp, maar van een flexibele onderlegger waarvan de structuur wordt bepaald door een uitgebreide serie bebouwingsvariabelen.