Diverse kunstenaars
ROUTE A1

9 februari t/m 13 april 2007, de Inkijk, SKOR, Amsterdam
17 februari t/m 15 april 2007, de Appel, Amsterdam
17 februari t/m 18 maart 2007, A1 posterframes, Amsterdam

Opening op 16 februari in de Appel van 17.00 – 19.00

Route A1 is een guerrilla-actie, waarbij de vorm van de massamedia, het affiche, ingezet wordt om de stad als alternatieve kunstruimte op te eisen. De boodschap van de Route A1-affiches verschilt met die van commerciële uitingen: de kunstposters prijzen niets aan en willen niets meedelen. Omdat iedereen gewend is aan voortdurende aanprijzingen, schreeuwende teksten en overvolle beelden, kunnen juist de drievoudig gedrukte Elle-covers van Willem Oorebeek, de extreme esthetiek van Pae White, of de tekstgeoriënteerde werken van Kai Bernau de aandacht trekken.

Route A1 is geen thematische tentoonstelling. Het is een idee dat uitmondt in een vorm en de consequente presentatie daarvan. Geen uniek kunstwerk waar één enkel exemplaar of beperkte oplage van bestaat, maar een oneindig reproduceerbare poster. De geselecteerde kunstenaars hebben allen een specifieke reden voor het werken met affiches. Ze ontwierpen voor Route A1 vanuit verschillende disciplines op diverse inhoudelijke en formele gronden een autonoom affiche.

Kai Bernau
(1978, DE, woont en werkt in Den Haag) is afgelopen jaar afgestudeerd aan de Academie in Den Haag (Grafische en Typografische Vormgeving). Het Haags centrum voor beeldende kunst Stroom heeft hem een aanmoedigingsprijs gegeven, omdat de jury onder de indruk was van ‘het veelomvattende typografische project van Kai Bernau, dat bestaat uit een onderzoek naar en een ontwerp van een ‘neutrale’ letter’ wat ondermeer op verschillende posters tot uitdrukking gebracht werd.

Olivier Foulon
(1976, BE, woont en werkt in Brussel) zijn werk is gebaseerd op de heruitvoering of herinterpretatie van kunstwerken. Foulon houdt van de tussenin status van interpretatie en reproductie: wat je onthoudt en begrijpt van het zien van een kunstwerk. Ook het verschil tussen reproductie en origineel is iets dat Foulon interesseert. Voor hem is het moeilijk te zeggen wat meer of minder echt is. Wat wordt toegevoegd en wat zoek raakt bij het reproduceren van kunst. Foulon werkt in diverse media en maakt ondermeer tekeningen, diawerken en een lp als uitnodigingskaart.

Kristof van Gestel
(1976, BE, woont en werkt in Antwerpen) experimenteert met de klassieke categorieën van sculptuur: met massa, volume, proporties en oppervlakte, met constructieve en seriële concepten, met materiaal en kleur. De kunstenaar combineert sculpturen met elkaar, en sculpturen met foto’s waarop combinaties van sculpturen afgebeeld zijn. Met de foto’s en posters die hij maakt en opplakt in de tentoonstellingsruimtes kan hij die posities fixeren. Zo kan hij ook tijdelijke (studio) constellaties behouden. Autonomie, een van de centrale aspecten van de moderne sculptuur, wordt door hem niet meer begrepen als inherent karakteristiek, maar als tijdelijke setting van een meer open en dynamisch proces.

Jakob Kolding
(1971, DK, woont en werkt in Berlijn) onderzoekt vanuit verschillende invalshoeken het gegeven van stadsplanning, gefascineerd door de spanning tussen beoogd en feitelijk gebruik van de openbare ruimte. Opgegroeid in Albertslund, een buitenwijk van Kopenhagen met een uiterst rigide stedelijke planning onderzoekt Kolding de relatie tussen sociaal gedrag en architecturale ruimte. Naast de collages en sculpturen die Kolding maakt produceert hij voor vrijwel iedere tentoonstelling een poster die in de tentoonstelling op stapels ligt en daarnaast over de stad verspreid worden.

Ken Lum
(1956, CA, Vancouver) zijn werk betreft de dialectiek van private en publieke constructies over identiteit, ruimte en politiek. Zijn werk geeft een genuanceerde visie op het hedendaagse commerciële landschap. In billboardseries onderzoekt hij de creatieve mogelijkheden van reclame maken. Een van zijn bekendste billboardprojecten is ’There’s No Place Like Home’ en een befaamd werk in Nederland is het affiche op de zijkant van het Witte de With gebouw in Rotterdam met de tekst ‘Melly Shum Hates her Job.’

Olaf Nicolai
(1962, DE, woont en werkt in Berlijn) legt de focus in zijn werk op de constructie en het onderzoek naar esthetische contexten, vaak het verschil weergevend tussen natuur en kunst, natuurlijkheid en kunstmatigheid. Zijn werk functioneert op vele niveaus: van massamedia tot kunstwereld, van astronomie tot Biënnale, van wetenschap tot bijgeloof en van wereldlijk tot individueel. Hij heeft vaker massa-media ingezet voor zijn werk zoals voor de Biënnale van Venetië in 2005. De ‘Tears of St. Lawrence’, een regen van vallende sterren, werd door Nicolai aangekondigd via catalogi, posters en e-mail zodat mogelijke toeschouwers de tijden konden opzoeken om het natuurfenomeen van de ‘tranen van St. Lawrence’ te kunnen zien.

Willem Oorebeek
(1953, NL, woont en werkt in Brussel) maakt in zijn werk gebruik van bestaande beelden die ons dagelijks via tijdschriften en andere gedrukte media bereiken. De laatste tijd is hij voornamelijk bekend van zijn series ‘Blackouts’. Zwart vormt de basis van het drukken. Een ‘Blackout’ is een zwart overdrukt beeld uit een tijdschrift of poster dat enkel waarneembaar is door een bepaalde lichtreflectie. Het originele beeld is verdwenen en kan niet meer in zijn geheel worden waargenomen. Hij typeert een ‘Blackout’ als een voorstel om zwart te zien, om zo iets opnieuw te zien en ontdekken.

Lidwien van de Ven
(1963, NL, woont en werkt in Rotterdam) richt zich op thema’s van actuele politiek en religie en hun representatie in de pers. Bovendien stelt ze vragen over het onzichtbare in de gebeurtenissen die de media vastleggen. Hiervoor reist ze vooral veel in Europa en het Midden-Oosten en volgt vaak dezelfde paden als journalisten terwijl ze vragen verkent over representatie, de werking van beeldperceptie, welke reikwijdte beeld heeft en wat zichtbaar en onzichtbaar is. Haar werken tonen vaak datgene wat buiten beeld van het nieuws ligt, ze zoeken de marges op en manen de beschouwer tot langzaam kijken. Van de Ven maakt naast haar foto’s ook grote billboardaffiches die zij veelal naast haar foto’s presenteert.

Pae White
(1963, CA, woont en werkt in L.A.) heeft de stijl en functie van toegepaste kunst omarmd zoals dat sinds Bauhaus niet meer gedaan is. Het resultaat is dat haar werken zich onttrekken aan het wel of niet willen aanmeten van de kunststatus. Door esthetiek en gebruik te maken van beelden, objecten en structuren die bij de designwereld horen camoufleert White haar conceptuele ideeën. Of het nu een kantoorruimte, foyer, of boek is, iedere ruimte eigent zij zich persoonlijk toe.

Zie ook www.deappel.nl