Maider López greep de uitnodiging om de gevel van Witte de With tijdelijk te bekleden aan om de ambitie van een presentatie instelling voor hedendaagse kunst, dat zich in het publieke domein begeeft, te testen. De betrokkenheid van SKOR was hierbij wellicht excuus en alibi voor de kunstenaar. Het voorstel van López leek eenvoudig; een voetbaltoernooi in de meest iconografische verschijningsvorm van het Nederlandse landschap, de polder. Op het eerste gezicht een niet heel ontregelende gedachte. Maar, zoals gedurende de ontwikkeling van het project bleek, vanuit een zorgvuldig overwogen strategie zeer treffend gekozen was. Op de gevel van Witte de With liet Maider López een gigantische banier aanbrengen met daarop een fotografisch beeld van voetbalvelden in een polder. Hiermee werd niet alleen het project aangekondigd, maar het verwees tegelijkertijd naar de polder in Ottoland bij Graafstroom waar het evenement zou plaatsvinden. Witte de With zelf werd het coördinatie centrum en de plek waar deelnemers en vrijwilligers zich konden aanmelden.
In de plaats van de banier werd de polder zo de plek waar de beide kunstinstellingen zich tot een sociale context zouden verhouden en voetbal als medium fungeerde om mensen met verschillende achtergronden samen te brengen.
Consensus Cultuur
Nederlanders staan bekend om hun overlegcultuur - het polderen - die erop gericht is tot een consensus te komen en elkaar zo min mogelijk overlast te bezorgen. In de publieke ruimte komt dit vaak tot uitdrukking door overregulering met als gevolg dat er voor spontane of meerduidige interpretaties van het gebruik geen ruimte is. De consensus cultuur biedt weinig ruimte voor eigen invullingen hiervan omdat deze al snel door regelgeving worden tegengehouden. Kenmerkend zijn de uitgebreide discussies en onderhandelingen over wie de regels bepaalt en hoe ze uitgevoerd worden.
De kracht van het beeld
Wat López voor ogen stond met Polder Cup was het ontregelen van gekende activiteiten en het transformeren van de traditionele agrarische bestemming van het polder landschap.
López gaat daarbij uit van de kracht van het beeld. Ze vertrouwt op de kracht van het beeld en de visuele impact ervan. Vanuit het beeld ontwikkeld ze haar werk. Haar werkterrein is de openbare ruimte en zij treedt daarin op als regisseur. De plekken die ze uitkiest voor haar projecten zijn als het ware haar tijdelijk studio die ingericht en georganiseerd moeten worden alvorens het werk te kunnen maken. Dit vraagt, zeker bij de realisatie van Polder Cup, een hoge mate van perfectie in de voorbereidingen. Tegelijkertijd houdt López ook de sociale component in het oog. De toegankelijkheid van het gebodene samen met het ongewone karakter ervan haalt mensen met een avontuurlijke en open instelling over tot deelname. Voor de één is Polder Cup dan ook niets meer en niets minder dan een goed georganiseerd evenement en een aanleiding om een leuke, fijne dag met elkaar door te brengen, terwijl andere deelnemers stil zullen staan bij de mogelijk betekenissen die door het project aangesneden worden.
Voor López zijn het uiteindelijk die nieuwe beelden waar het om draait. Beelden die de kracht hebben vragen te stellen over het sociale in de kunst, de rol van het publiek in de openbare ruimte, en de notie van het collectief en individu.
Vaste gewoonten doorbreken
Vaak gaan we bij de inrichting van de openbare ruimte voorbij aan de vraag of ze voldoet aan de werkelijke behoeftes. Biedt ze bijvoorbeeld de mogelijkheid om gebruik te faciliteren dat oorspronkelijk niet was voorzien? Ook ontgaat ons vaak de invloed ervan op sociale gedragingen. Hoe dirigeert de openbare ruimte ons gedrag als publiek en individu.
Met haar projecten en interventies in de openbare ruimtes wil Maider López vaste gewoontes doorbreken. Door nieuwe regels in te voeren wil ze mensen aanspreken als individu maar ook als onderdeel van een gemeenschap. Haar projecten sporen aan tot uitwisseling en communicatie, een cruciaal bestanddeel in haar werk. Communicatie tussen kunstenaar en kunstinstelling, tussen overheden en sociale groepen en uiteindelijk tussen individuen onderling. Visueel aansprekende beelden kunnen daarbij van doorslaggevende betekenis zijn.
