Deze sculptuur van Gabriel Lester, als de 'Martinibanieren' tot leven gebracht in juni 2011, vormt een licht en elegant accent op het drukke voorplein van het Martiniziekenhuis. Het dringt zich niet op, maar valt wel meteen op.
Naast de hoofdingang van de grote nieuwbouw van het Martiniziekenhuis (een fusie van de twee stadsziekenhuizen van Groningen) staan twee ranke palen van zo ongeveer zeven meter hoog die aan hun "zijtakken" vijf zogenaamde posterwisselaars (beter bekend als roterende reclameborden) dragen. Deze posterwisselaars zijn gevuld met talloze bewegende en aansluitende beelden die van binnenuit worden belicht.
De serie of sequentie van posterwisselaars zijn schuin naast en boven elkaar aan de palen geplaatst waardoor er een dynamisch beeld ontstaat. De in de posterwisselaars geplaatste rontgenbeelden zijn in een variabel tempo constant in beweging; het ene beeld kent bijvoorbeeld een snelle opwaartse beweging, het schuin daarnaast gelegen beeld een tragere neerwaartse gang. Dit alles creëert, in verschillende snelheden en richtingen, een opeenvolging van steeds wisselende beelden; een veranderend totaalbeeld uit verschillende fragmenten.
Gabriel Lester heeft met dit werk in feite voortgeborduurd op het werk Sketches of Space uit 2001: een werk dat bestond uit posterwisselaars vol beelden met grafische tekeningen die elkaar steeds leken aan te vullen, maar tegelijkertijd ook weer niet op elkaar aansloten. Het beeldend principe dat Lester hier toepaste en waarvan hij in Groningen weer gebruik maakt is dat van de uitnodiging tot mentale invulling van de beschouwer. De toeschouwer vult de beelden zelf aan. Hem of haar wordt in feite alleen maar suggestie aangereikt. Lester heeft al gedurende zijn hele kunstenaarschap met behulp van meerdere media (installatie, film) werk gemaakt waarin fragmenten van de zichtbare werkelijkheid worden geïsoleerd en vervolgens uitgelicht. Al het omringende valt dan weg. Het lijkt of Lester ons hiermee bewust wil maken van onze sterk gefragmenteerde waarneming en sterk door media geconditioneerde blik.
De steeds voortrollende rontgenbeelden die een hoofdrol spelen in de Martinibanieren maken het leven in een ziekenhuis op subtiele wijze transparant. Zowel beelden van botbreuken, knieschijven en verdere onderdelen van de mens worden afgewisseld met die van gebruiksvoorwerpen die in elk ziekenhuis een functionele rol spelen: een fles vloeistof, een doosje pilletjes, een pincet, schroefjes. Maar ook de alledaagse attributen die iemand die het ziekenhuis voor langere of kortere tijd bezoekt bij zich kan dragen spelen mee: sleutels, slippers, een tandenborstel, een haarborstel, een mobiel telefoontje, een tube tandpasta passeren binnen de Martinibanieren allemaal de revue.
Het Martiniziekenhuis keert zich via deze mechanische "banieren" naar buiten. Vertrouwde en minder vertrouwde fragmenten uit het ziekenhuisleven worden aan elkaar geregen en dit geheel levert een vrij poëtisch getint beeldarsenaal op dat de fantasie van de ziekenhuisbezoeker, patiënt of bezoekende, moet prikkelen.
Gabriel Lester heeft hiermee een werk gerealiseerd, dat zeker in donkere uren, als lichtbron of lichtbaken kan functioneren. Martinibanieren heeft zo al snel de rol van signaalteken op zich genomen en dient zodanig als een prachtig, gelaagd uithangbord van het Martiniziekenhuis in Groningen.
David Stroband
