De Verbeelding in Zeewolde is opgericht als een instituut waar de relatie kunst, natuur en landschap wordt onderzocht. In februari 2001 werd het paviljoen, een ontwerp van René van Zuuk, geopend. Hiermee kreeg De Verbeelding een eigen expositiecentrum. Tijdens de opening werd ook het startsein voor de manifestatie KUNSTmatige NATUURLIJKE NETWERKEN gegeven.
De verhouding van de mens tot landschap en natuur is een traditioneel thema in de kunst, evenals de teloorgang van landschap en natuur. Daarom werd nog voordat het dorp Zeewolde door de toenmalige Rijksdienst IJsselmeerpolders werd aangelegd, onder meer door toedoen van de Gemeenschap der Woodbrokers besloten het toekomstige dorp door middel van kunst een identiteit vooraf te geven. Een groot gedeelte van het gemeentelijk grondgebied werd tot kunstdomein bestemd.
David Kremers David Kremers (1960, USA) werkt met de nieuwste wetenschappelijke middelen om een brug te slaan tussen natuur en kunst. Hij heeft in het kader van de manifestatie
KUNSTmatige NATUURLIJKE NETWERKEN meegedaan aan het Biodebat op internet. Hier konden middelbare scholieren discussiëren over xenotransplantatie en konden zij wetenschappers vragen stellen. Op zijn
website toont hij genetisch gemanipuleerde kunstwerken waaronder een genetisch gemanipuleerde vissculptuur. Deze vissen ontwikkelt hij op het California Institute of Technology waaraan hij verbonden is als distinguished conceptual artist in biology De vissen wil hij het liefst in de vijver bij het paviljoen laten zwemmen, maar het is nog de vraag of over gegaan kan worden tot realisatie. Wettelijk stuit dit op veel problemen.
Mark Dion
Mark Dion (1961,USA) was vooral geïnteresseerd in het verleden van de polder en wil ons eraan herinneren dat alhoewel het land nieuw is er toch een hele historie aan ten grondslag ligt. Daarom installeerde hij een scheepswrak in de bossen dat in de loop der tijd verder zal vervallen en overwoekerd zal raken. Niet alleen verwijst hij hiermee naar het feit dat hier vroeger de zee was, maar ook naar de archeologische vondsten van oude scheepswrakken en sporen van nederzettingen uit de oertijd. Atelier van Lieshout
Het project van Atelier van Lieshout bestaat uit een nagebouwd palingvissershuisje. Zo’n 50 jaar geleden stonden er hiervan vele langs de Zuiderzee. Tijdens de opening van de manifestatie KUNSTmatige NATUURLIJKE NETWERKEN zong een mannenkoor zeemansliederen bij het palingsvissershuis.
Krijn Giezen
Krijn Giezen (1939, Nederland) reageert met zijn werk op de stijging van de zeespiegel. Hij ontwikkelde samen met de genie een amfibische verblijfsplek op het water. Hiermee spreekt Giezen zijn bezorgdheid uit over de vervuiling en de daarmee gepaard gaande klimatologische veranderingen.
Henrik Håkansson
Henrik Håkansson (1968, Zweden) wil de bezoekers laten delen in zijn eigen fascinatie voor de natuur. Hij plaatste dicht bij het water een observatiehut waarin een uitgebreide bibliotheek voorhanden is. Hier kan men alles vinden over de omringende natuur.
N55
N55 (1994 Denemarken) heeft in de bossen van Zeewolde het vierde deel van hun LANDproject gevestigd. LAND is een aanklacht tegen grondbezit. Op drie plekken op de aarde (Japan, San Diego en Lofoten) is al een onderdeel van dit project te zien. Het zijn plekken die van niemand zijn, waar iedereen dezelfde rechten heeft en die vrij toegankelijk zijn. Door middel van een eenvoudige architectonische module wordt het land gemarkeerd. Diezelfde module wordt ook gebruikt om een verblijfsruimte te creëren. In het kader van de manifestatie maakte N55 voor de eerste keer zo’n verblijfsruimte in de bomen.
Tobias Rehberger
Tobias Rehberger (1966, Duitsland) eerste voorstel was een “Freikörperkultur’’ – een modderbad waar de bezoeker zich in kan baden en zo zijn naaktheid verliezen. Bedekt met modder zou hij daarna naar een douche kunnen lopen waar hij weer zijn naakte onschuld herkreeg. Financieel en technisch was dit voorstel echter niet realiseerbaar. Daarom stelde Rehberger voor om de bezoeker niet in modder te laten baden maar gewoon in het natuurlijke zwemwater van het Wolderwijd. Hiervoor ontwierp hij twee kakelbont gekleurde banken die in water worden geplaatst. De zwemmers kunnen erop gaan zitten en alsof het een bankje in een park betreft over het weidse water uitkijken, waarbij alleen hun hoofden boven het water uitsteken.
Roman Signer
Roman Signer (1938, Zwitserland) is vooral gefascineerd door de wind en de windmolens in de polder. Hij ontwierp een windkabine, die in de vorm van een poort werd geplaatst op een fietspad. De argeloze fietser voelt bij het eronderdoor rijden plotseling een sterke wind voelen, of de wind zal juist wegvallen, afhankelijk van de natuurlijke windrichting. Hiermee manipuleert Signer de natuur, zodat de fietser zich hiervan sterker bewust wordt.
Ulf Rollof
Ulf Rollof (1961, Zweden) speelt in zijn werk vaak met tegenstellingen. In een naaldbos plaatst hij twee cirkelvormige objecten van staal. De een is gesloten en donkergrijs van kleur. Door kleine kijkgaten kan de bezoeker er in kijken en zo zien hoe de natuur zich in het schimmige donker ontwikkelt of juist totaal verlept. Dit werk heet The Remembered Self. Daarnaast staat eenzelfde ronde constructie die lichtgeel van kleur is met toegangspoorten, waar de bezoeker door naar binnen kan. Hier staan gieters en een waterpomp om de planten water te geven, zodat zij eerder tot wasdom zullen komen. In het schetsontwerp heeft deze installatie een uitstraling, die verwijst naar het verloren paradijs. De installatie heeft hij The Forgotten Self genoemd.
Herman de Vries
Herman de Vries (1931) zal in het najaar in Zeewolde zijn vierde sanctuarium laten bouwen. Deze sanctuaria zijn vrijplaatsen voor de natuur. De mens kan er niet naar binnen. Op een ronde wal van aarde met een doorsnede van 30 meter zal hij een haag van rozenstruiken planten, waardoor de wal ondoordringbaar wordt voor de mens. Alleen bij het gouden hek kan de bezoeker een blik op de binnenruimte werpen. Hier kan de natuur jaar na jaar haar gang gaan zonder ingrepen van de mens. Herman de Vries verheft hiermee de natuur tot kunst.
Annette Weiser en Ingo Vetter
Annette Weiser en Ingo Vetter (1968,1968 Duitsland) werken sinds enkele jaren samen. Zij kozen als enige niet direct voor het thema natuur. Als locatie gaven zij de voorkeur aan het centrum van Zeewolde, waar zij overdag de natuurlijke geluiden verzamelden van bijvoorbeeld skaters, winkelwagentjes en de kerkklokken, Elke avond werden deze door middel van een computerprogramma tot een compositie gesampeld. Zij zijn hierbij geholpen door de musicus Robert Henke. Vanaf 16 juni 2001 was elke avond tussen 19.45 en 20.45 uur een nieuw geluidswerk te horen. Als een echo werden de geluiden van een dag gecomprimeerd tot een uur, waardoor als het ware een geluidsdagboek van het centrum van Zeewolde is ontstaan. Van deze fragmenten is een cd gemaakt.
